Aforyzm – (z greckiego), zwięzła wypowiedź, zawierająca ogólną myśl filozoficzną, moralną, psychologiczną, estetyczną; błyskotliwą formę charakteryzują środki stylistyczne znamienne dla retoryki, głównie – antyteza i – paradoks; Znany w literaturach orientalnych, po mistrzowsku uprawiany był przez moralistów francuskich w XVII i XVIII w. (Pascal, Chamfort), pisarzy i filozofów niemieckich w XIX w. (Goethe, Nietzsche), w Polsce między innymi przez Adama Mickiewicza, a współcześnie przez Stanisława Jerzego Leca.

Przysłowie – dawniej przypowieść, zdanie utrwalone w ustnej tradycji ujmujące w alegoryczno – obrazowej formie myśl o charakterze dydaktyczno – moralizującym (wskazówka, przestroga). Przysłowia wywodzą się z tradycji ludowej lub literatury (parafrazy myśli pisarzy starożytnych, wyjątki z utworów poetyckich); niekiedy związane z konkretnymi wydarzeniami tracą swe pierwotne znaczenie (plecie jak Piekarski na mękach); utrwalając formy językowe, będąc świadectwem wiedzy ludowej i obyczajów, są ważnym, źródłem do badań nad historią kultury; do przysłów zalicza się niektóre maksymy i sentencje. Do badania przysłów stworzona dziedzinę nauki zwaną paremiologią. Paremiologia (z greckiego) – nauka zajmująca się przysłowiami, ich pochodzeniem, sensem, porównywaniem przysłów występujących w różnych krajach; inicjatorami paremiologii byli: Erazm z Rotterdamu (Adagia 1515, krytyczny zbiór przysłów greckich i łacińskich) i P. Manitius, w Polsce G. Knapiusz (Adagia polonica 1632 ), a jego następcami między innymi K. W. Wójcicki (Przysłowia narodowe z wyjaśnieniem źródła, początku, oraz sposobu ich użycia 1830), J. S. Bystroń (Przysłowia polskie 1933, krytyczne opracowanie dzieła S. Adalberga ), J. Krzyżanowski, najwybitniejszy współczesny paremiolog (Mądrej głowie dość dwie słowie 1958, Nowa księga przysłów… polskich, tak zwany Nowy Adalberg ).